اعمال ناايمن و نقش آنها در حوادث

شايد بجرات بتوان گفت زمانيكه در اوايل دهه 30 ميلادي آقاي "اچ.دبليو.هنريچ" در كتاب" پيشگيري از حوادث صنعتي" خود پس از سالها تحقيق "اعمال ناايمن" را عامل 88% حوادث عنوان و با ارائه مدل دومينو پايه گذار مكتب نويني در علم ايمني گرديد مهمترين "پاراديم" در علم ايمني بوقوع پيوست.

شايد بجرات بتوان گفت زمانيكه در اوايل دهه 30 ميلادي آقاي "اچ.دبليو.هنريچ" در كتاب" پيشگيري از حوادث صنعتي" خود پس از سالها تحقيق "اعمال ناايمن" را عامل 88% حوادث عنوان و با ارائه مدل دومينو پايه گذار مكتب نويني در علم ايمني گرديد مهمترين "پاراديم" در علم ايمني بوقوع پيوست. اين تئوري يك پيام بظاهر ساده اي نيز همراه خود داشت كه هنوز هم اكثريت تلاش پرسنل ايمني را بخود معطوف مي نمايد و آن اينكه "عامل كليدي در پيشگيري از بروز حوادث، شناسايي و درك عواملي است كه بر رفتار ايمني افراد اثر مي گذارد". در ساده ترين شكل روانشناسان رفتار را بصورت هر عمل و كنش قابل مشاهده در انسان تعريف مي كنند كه عوامل مختلفي نظير فاكتورهاي محيطي و شخصيتي آن را شكل داده و تعيين مي كند. يكي از فاكتورهاي محيطي كه تأثير بسزايي بر روي رفتار افراد بر جاي مي گذارد عوامل موقعيتي و يا بعبارت بهتر جنبه هاي از محيط است كه رفتار در آن رخ مي دهد. بدين صورت كه عوامل ياد شده با توجه به شرايط مختلف داراي داده هاي متفاوتي است كه به افراد در اتخاذ تصميم براي نحوه عمل كمك مي كند. نشانه هاي موقعيتي داراي شدت و ضعفهاي مي باشد بعضي از اين نشانه ها بحدي قوي هستند كه اكثريت قريب به اتفاق افراد به يك شيوه واحد در مقابل آنها از خود واكنش نشانمي دهند.